Bezoek dit familievriendelijk museum : het MOU in Oudenaarde

Riebedebie zoekt dagelijks met plezier naar uitstappen die de moeite zijn voor zowel ouders als hun kinderen om jou tijdens de Krokusvakantie te bedienen met de leukste uittips op je bord. Afgelopen maand trok één van onze reporters richting het MOU in Oudenaarde. Lees hier waarom dit museum dik de moeite is met kinderen.

KATRIEN:
'De voorjaarsstormen geselen ons Vlaamsche land. Ciara was er nog in geslaagd om ons thuis te houden. Dennis zou daar niet meer in slagen. Nee, een storm kan geen excuus meer zijn om er niet op uit te trekken.

Dus waaiden we samen met Storm Dennis door het glooiend landschap van de Vlaamse Ardennen, pal naar de parel van de streek, Oudenaarde.

Parel van de Vlaamse Ardennen

Natuurlijk is Oudenaarde geen onbekende voor ons. Ontelbare keren genoten we er van een deugddoende wandeling. Een museum dat al lang op ons to-do lijstje stond, was het stadsmuseum, het MOU, Museum van Oudenaarde en de Vlaamse Ardennen.

Het klinkt misschien een beetje raar om als niet-inwoner van de stad een museum over de stad te bezoeken. Je weet nooit wat je in een stadsmuseum zal aantreffen. Zou je je als bezoeker kunnen inleven in de plaatselijke geschiedenis en naar huis gaan met een hoop nieuwe weetjes en indrukken? Een verrassing zou het zeker worden. 

Razend benieuwd tuften we die stormachtige zondag naar Oudenaarde.

Trots

Ondanks dat het gezegde ‘eigen lof stinkt’ de bescheiden Vlaming zo typeert, zouden we misschien inderdaad veel beter wat meer chauvinisme en trots door onze aderen moeten stromen hebben. We moeten best wel trots zijn op onze rijke geschiedenis. Terecht dus dat er ook in Oudenaarde een museum is waar de eigen identiteit ruim aan bod komt; op de markt dan nog wel – centraler in de stad kan alvast niet.

Bovendien doen we de waarheid waarschijnlijk zelfs geen geweld aan als we zeggen dat het museum in hét belangrijkste gebouw van de stad te vinden is, namelijk in het oudste deel van het stadhuis en belfort, de 14de eeuwse lakenhalle. Het verwonderde ons geen seconde dat die prachtig staaltjes van Brabantse Gotiek UNESCO werelderfgoed is.

Als je het museum over de markt nadert, moet je eens naar boven kijken. Je ziet meteen een eerste aspect van de folklore van Oudenaarde. Hoog boven op het Belfort prijkt de oude stadswachter Hanske de Krijger. Het verhaal over hoe en waarom hij een volksheld is geworden, is bijzonder. Je moet het maar eens opzoeken.

Terug naar het museum 

De ingang van het museum vonden we niet onmiddellijk. Deze zit wat verstopt in de gaanderij van het stadhuis. Eenmaal binnen en ticketjes gekocht, werden we verwelkomd door een aantal foto’s van Stephan Vanfleteren; prachtige foto’s, hoe kan het ook anders. We hadden het niet onmiddellijk door, maar deze figuren zijn eigenlijk de sleutelfiguren die we in het eerste deel van het museum beter zouden leren kennen. Één voor één en elk op hun manier zijn zij verweven met het verleden van de stad.

Onze ontdekkingen – Adriaan Brouwer en Margareta van Parma

De eerste ontdekking was Adriaan Brouwer. Een schilder die op een zeer levendige wijze elk tafereel kon vereeuwigen en hierdoor bewonderd werd door tijdgenoten als Rubens en Rembrandt. Helaas mocht hij geen gelijkaardige carrière uitbouwen, want hij overleed op jonge leeftijd in die andere stad aan de Schelde: Antwerpen.

Maar ook illustere figuren zoals Alexander Farnese (inderdaad, die van de brug van Farnese in Antwerpen), of zijn moeder Margareta van Parma, buitenechtelijke dochter van keizer Karel V, die enkele huizen verder geboren is passeerden de revue. Aan de hand van intrigerende geluidsfragmenten kregen we een inkeek in hun leven vol complotten, schuinsmarcheerders en machtsspelletjes.

Groentapijt

Buiten deze en andere verhalen over de stad konden we een verdieping hoger de collectie verdures, groentapijten met gigantische landschappen bewonderen. Nee, dat wisten we niet, dat in de 16de eeuw meer dan de helft van de bevolking in de tapijtindustrie tewerkgesteld was. De tapijten uit de ateliers van Oudenaarde werden over heel West-Europa uitgevoerd. Niet slecht, hé. De tapijten zijn dus een stille getuige van het grote verleden van de stad. Wel een beetje jammer dat het verhaal achter elk van de tentoongestelde wandtapijten niet echt verteld wordt. Vergeet zeker ook niet om terug eens naar boven te kijken naar het majestueuze originele dakgebinte.

Zilverwerk

Via de zilverkamer kwamen we tenslotte terecht tussen de collectie zilverwerk. Deze collectie is eigenlijk een schenking van het echtpaar De Boever-Alligoridès. Zij begonnen lang geleden het Oudenaars zilverwerk te verzamelen en breidden steeds verder uit tot ze de grootste Vlaamse collectie Europees zilverwerk vergaarden.
Het is misschien niet iets wat we onmiddellijk in onze living zouden zetten maar de stukken getuigen van een ambacht om U tegen te zeggen.

Aanrader?

Onze vrees dat dit stadsmuseum enkel interessant zou zijn voor de inwoners van de stad, hebben we na ons bezoekje moeten opbergen. Ja, natuurlijk is er veel info over de stad maar wij als buitenstaander hebben ons zeker geen buitenstaander gevoeld. We werden meegezogen in het wel en wee van onze nieuwe vrienden Adriaan, Alexander en Margaretha.

We kunnen een ommetje naar de parel van de Vlaamse Ardennen dan ook echt wel aanraden!'

Even praktisch

Het MOU vind je op de markt te Oudenaarde. Parkeren deden we gratis op de parking van de Meerspoort net buiten het centrum. Al wandelend passeerden we ook nog het Centrum van de Ronde Van Vlaanderen, ook een aanrader.

Deze reportage werd gemaakt door  Riebedebie-reporter Katrien Van Keirsblick. Je kan haar volgen via Instagram of via haar blog Eskonpeupejer