Met deze tips wil jij deze maand nog een weekendje Genk inplannen, wedden we?

Elke maand sturen wij een Riebedebie-reporter ergens ten velde om voor jou inspiratie op te doen voor je volgende uitstap. Katrien en haar gezin trokken in de eerste maand van 2020 richting Genk en maakten er een fantastisch verjaardagsweekendje weg van. Benieuwd hoe zij het hebben gehad? Met deze tips wil jij dit programma gewoon kopiëren, wedden we?


KATRIEN:

"Een verrassings-verjaardagsuitstap voor een 13-jarige in elkaar flansen waar zowel spanning, uitdaging, geschiedenis en techniek aan bod komen". Het klinkt misschien als een onmogelijke opdracht maar dat is het natuurlijk niet. Wij gingen de uitdaging aan.

Natuurlijk spieken we eventjes op de site van Riebedebie om alvast wat inspiratie te krijgen waar we deze interesses met elkaar zouden kunnen verzoenen.

En zo duurde het niet lang voor het plan vorm begon te krijgen. De kogel was bijgevolg heel snel door de kerk: We zouden richting Limburg trekken. Deze provincie was bij ons nog niet zo vaak aan de beurt, wegens niet echt in de buurt - al is dat natuurlijk allemaal relatief. ;-)

Tongeren, Sint-Truiden en Hasselt deden we al aan. Nu kozen we resoluut voor de mijnstad Genk.

Aangezien een dagje op-en-af met tal van activiteiten ons toch een beetje te veel van het goede leek, zouden we er deze keer geen dagtrip van maken maar gingen we voluit voor een 'weekendje-Genk'. Het is eens iets anders en het is meteen voor de jarige een schot in de roos. De zoektocht naar een overnachting was snel beklonken. Kamperen was niet aan de orde, absoluut niets voor ons. Bovendien is het er in deze tijd van het jaar waarschijnlijk zelfs veel te koud voor. We gingen ook niet voor een hotel maar wel voor een studiootje in een vakantiepark. Dat je in een vakantiepark steeds een volledig weekend of een midweek of week moet boeken, is dus lang niet (meer) zo. We kozen voor een overnachting bij Holiday-Suites in Houthalen-Helchteren. De naam van het park zelf, Hengelhoef, doet bij iedereen van onze leeftijd een grote bel rinkelen. Pure nostalgie. Maar Hengelhoef is natuurlijk Hengelhoef niet meer! Dit is duidelijk ook verleden tijd. Het park heet nu Holiday-Suites en maakt deel uit van een grotere groep met verschillende parken in België.

In 2016 werd een frisse wind door het park geblazen. De bestaande vakantiewoningen werden gerenoveerd en twee nieuwe gebouwen met appartementen/studio's werden bijgebouwd. Ze kregen daar in de bossen van Houthalen-Helchteren de gepaste namen 'Jeneverbes' en 'Kerselaar'.

En het moet gezegd; deze studiootjes zijn echt top. Ze zijn niet al te groot maar alles wat we nodig hadden, was er perfect aanwezig. En het leuke was vooral dat de kinderen met zijn drieën boven elkaar konden slapen, een stapelbed in het kwadraat dus. Jawel, natuurlijk werd ruzie gemaakt over wie waar sliep. Maar dat is op een ander is het niet anders. .... boys will be boys... En ja, ook wie op de knop van de lift mocht duwen of wie de code om het gebouw of het appartement binnen te gaan, mocht invoeren, was voer voor discussie. Ah ja, er moeten nog zekerheden zijn in het leven, niet?

Wel makkelijk trouwens, zo een receptieloos onthaal. Alle details - ook de codes om binnen te gaan - worden per mail of sms doorgestuurd. Eenvoudig en je hebt geen stress om op tijd te kunnen inchecken.

Maar natuurlijk gingen we niet alleen om te slapen naar de Limburg. Nee, we hadden een volle agenda:

Op richting Karting Genk

De eerst stop was meteen hét van hét. Wat wil je. Met drie (vier als we de papa meerekenen) jongens in huis, kan het niet anders dan dat een aankondiging 'we gaan nu karten' op algemeen gejuich onthaald werd. We moesten absoluut niet aandringen uit de auto te stappen.

Eenmaal een ticketje aangekocht, kwamen we in het cafetaria onmiddellijk in de juiste sfeer. Kan ook moeilijk anders. We hadden er een spectaculair zicht op de grote racetrack waar de meer ervaren piloten voorbij zoefden.

Gelukkig is er voor de rookies - zoals wij - naast deze snelle track, ook een fun-track waar de jongens op een veilige manier plezier konden maken: kortere baan, tragere snelheden, en extra bescherming. Niettemin, de snelheid lag nog hoog genoeg om af en toe in de bochten te spinnen of te slippen.

Voor een sessie reserveren hoefde eigenlijk maar we deden het op aanraden van de Karting toch. Zo hadden we bij aankomst geen stress over het kunnen bemachtigen van een plaatsje op de track. En met een volle agenda, was dit dus wel handig.

De sessie duurde 15 minuten. Moet het gezegd.... het zijn minuten die bijzonder snel wegtikten. 

Heerlijk vonden ze het. Een heel fijne eerste kennismaking die nog lang zal nazinderen. Na dit kwartiertje stapten ze nog wat wankel op de benen van de spanning maar vol trots om hun prestatie, uit hun kart. Daarvoor doe je het toch !

Nadien kon de adrenaline terug naar een normaal niveau zakken tijdens een hapje en een drankje in het cafetaria. Veel werd er niet gezegd tijdens het eten. Daarvoor hadden we veel te veel om naar te kijken: de snelle track, de diverse gekleurde helmen, de pakjes, de karts, de blinkende overalls, de technische uitrusting van de team, ... kortom veel te veel.

Aanrader? De vraag stellen is als een open deur intrappen...Het was gewoon een voltreffer. Punt.

PRAKTISCH

De Karting ligt vlak bij de afrit van de autostrade. Lekker praktisch dus. Een sessie duurt 15 minuten en kost 18 EUR per persoon. Racen de kinderen in de voormiddag, kunnen ze dit doen aan 15 EUR per sessie. Je krijgt een helm aan maar hoeft geen 'overall' aan. In de ochtend kan het wel wat koud aan de handen zijn zodat het wel leuk is om bij het vertrekken thuis snel de handschoenen in de wagen te leggen.

Meer info vidn je via de website.

Stop twee - ALDEN BIESEN

Voor de tweede stop reden we naar de Landcommanderij van Alden Biesen. Over het domein niets dan superlatieven. Wat een indrukwekkend gerestaureerde gebouwen; de grandeur van weleer straalt er zo van af. In dit groene heuvelachtige landschap vallen de rode bakstenen van Alden Biesen duidelijk op.

En deze site gaat ver terug in het verleden; wel tot de 12 de eeuw. Het was de Duitse Orde, een geestelijke ridderorde die betrokken waren bij de beruchte derde kruistochten, die in deze eeuw de eerste steen legde. Hoe belangrijk deze Duitse (Teutoonse) Orde was, wisten we eigenlijk niet. Maar aan de gebouwen te zien, moet die bijzonder belangrijk geweest zijn ! En ze stond niet voor niets naast de Tempeliers en de Ridders van de Orde van Malta, .... om maar te zeggen...

En daar stonden we dan. Mochten de muren kunnen spreken, we zouden wellicht nog niet thuis zijn.

Helaas kan je de Commanderij niet zelf bezoeken. Enkel bij tijdelijke tentoonstellingen kan je de ruimtes van het waterkasteel ingaan. Wel jammer want dat hadden we zeker graag gedaan.

Niet getreurd, we kwamen sowieso voor de speurtocht Bilzen Mysteries - Het Complot die zich afspeelt in de tuinen van de Commanderij af. We hadden al heel veel gehoord over de nachtelijke tegenhanger Bilzen Mysteries - het verhaal, en wilden die eigenlijk gaan doen. Helaas kan je die in de wintermaanden niet doen, maar kan je wel het dagspel het complot beleven. We waren dus razend benieuwd.

We kregen allemaal een tablet, een koptelefoon én de opdracht om niet één maar twee mysteries op te lossen. in de tuinen verkenden we 13 verschillende vingerafdrukken die we scanden om zo een nieuwe stukje van het verhaal te krijgen én de volgende opdracht of hint voor het mysterie te bemachtigen.

Op het einde moesten we uiteraard de knoop doorhakken en moesten we de schuldige aanduiden. Een echte whodonit dus, met rasacteurs als Joke Devinck en Jeron Dewulf.

We kunnen er natuurlijk niet veel over kwijt, want dan zouden we grote pretbedervers zijn. Wat we wel kunnen zeggen, is dat de speurtocht er een is om U tegen te zeggen. Het is duidelijk niet zomaar iets wat ineens geflanst is, nee, er is veel werk in gestoken en dat straalt er van af . Chapeau.

Aanrader?  Jawel. De kinderen hebben zich enorm ingeleefd in hun rol als speurneus. Er is veel werk en tijd gestoken om het spel ineen te steken. niets op aan te merken. Het enige wat wel een beetje sneu was, was dat die speurtocht op zo een historische site plaatsvindt, maar dit aspect was, wat ons betreft, te weinig aan bod komt. Dit was natuurlijk ook nooit de bedoeling geweest van de makers van het Mysterie. We hielden dus af en toe bewust eens halt om de omgeving toch ook in ons op te nemen. En in de museumshop kochten we nadien een boekje die wat meer over de geschiedenis van de landcommanderij zou vertellen.

Tip : geniet je nu van deze winterspeurtocht, vraag dan zeker aan het onthaal een kortingsbon voor de zomer/nacht voorstelling. Deze zouden in april terug van start gaan en zouden nog spectaculairder zijn. Met deze bon kan je genieten van 5 EUR korting.

PRAKTISCH

Het is handig om vooraf een plaatsje te reserveren want het aantal tablets is beperkt.

De duurtijd van de speurtocht wordt aangekondigd als 1.5 u en daar zitten ze niet naast. Lijkt lang, maar het verveelde op geen enkel moment.

Je kan een eenvoudige of een moeilijke versie van de speurtocht kiezen. De kinderen kozen spontaan voor de moeilijke (wij dus ook :-) ) en hadden geen enkel probleem om te volgen !

Volwassenen betalen 9 EUR; kinderen 7,5 EUR. Valt best wel mee als je ziet wat je er voor in de plaats krijgt. De zomerse avondsessie is wel een pak duurder (maar misschien ook wel spectaculairder want er zou vuur en licht en geluid mee gemoeid zijn)

Meer info vind je via Bilzen Mysteries.

Op naar de Stroopfabriek in Borgloon

 

Op naar de volgende stop waar de honger naar techniek en wetenschappen van de jarige wat gestild zou kunnen worden. We stapten in de wagen, reden door een fenomenaal adembenemend mooi landschap van de fruitstreek, en een twintigtal minuutjes laten kwamen we aan bij de Stroopfabriek van Borgloon. Inderdaad, díe stroopfabriek die in 2006 de trotse winnaar was van de Monumentenstrijd op Canvas. Na een 12 jaar durende renovatie is deze site echt terug een pareltje geworden! Via een zwevende passerelle wordt je vanuit het onthaal naar de fabriek geloodst.

 

In het eerste deel van het bezoek, doorliepen we het volledige productieproces om van appelen en peren de bekende stroop te krijgen. Het is een verhaal van koken - zeven - koken - zeven - koken, maar dan met alle geheimen van de kok erbij gevoegd.

Het leuke aan dit museum is net dat je al die oude machines nog ziet staan; van de houten appelsorteerder tot de centrifuges en de gigantisch imposante Kerstnermachine tot de kookketels, allemaal in hun volle glorie gerenoveerd. Heel specifieke machines dus die in hun eigen oorspronkelijke kader worden getoond. Altijd leuk.

Ergens tussen die machines door kan je niet alleen de beroemde stroopwafels proeven maar kan je ze ook zien maken. Wij kregen alvast een heel enthousiaste medewerker die ons met alle plezier toonde hoe de stroopwafel geboren werd. Mmm lekker.

Toch is het nog niet gedaan...

In de volgende ruimte leerden we meer over hoe gesnoeid, bemest, of geoogst moet worden.

We konden zelf ook eens voor fruitveiling spelen; al gaf dat toch instant stress om toch maar die juiste aankoopprijs te bekomen.

Eenmaal beneden kom je meer over het fruit zelf te weten: Verschillende affiches met stroop en fruit hangen in het rond, we konden eventjes draaien aan een snoepautomaat om de snoepjes met de typische poepkessmaak te krijgen én we maakten zelf een appel (virtueel dan toch).

Een aanrader? Volmondig JA. De stroopfabriek is geen gigantisch groot museum maar het is een heel interessant belevingscentrum, uniek in zijn soort. In de originele gebouwen van de fabriek van weleer wordt de nostalgie op een heel leuke manier opgeroepen. Vooral de oude machines die binnen en buiten het museum kunnen bewonderd worden maken het plaatje compleet. En natuurlijk het kunnen proeven ...

PRAKTISCH

Reken toch maar een uurtje à anderhalf uurtje om dit museum/belevingscentrum te bezoeken. Het zou bijzonder jammer zijn om hier door te crossen.

We betaalden 7 EUR voor de grote mensen maar de kinderen konden al binnen voor 1 EUR. Daarvoor kan je het toch niet laten om dit pareltje van industrieel erfgoed niet te bezoeken, niet ?

Meer info vind je via de website

Nog enkele uitsmijters:

 

Limburg is een prachtige streek en ze weten hoe ze hun heimat perfect kunnen etaleren. We namen dan ook de tijd om nog bij enkele andere eyecatchers te passeren. Allemaal dikke vette aanraders!

 

  • Borgloon - Reading between the line, oftewel het doorkijkkerkje

Dit kunstwerk van de Leuvens architectenduo Gijs-Van Vaerenbergh is een mengeling van kunst, architectuur en landschap; land-art dus. In al haar schijnbare simpliciteit is het fabuleus. Het is er, maar toch is het er niet want op sommige momenten moet je echt je best doen om er niet door te kijken.

En wat bijzonder leuk is. ... je moet er via allerlei kronkelwegen naar toe wandelen. Niet snel snel met de wagen er naar toe rijden om het in 2 seconden gezien te hebben. Nee, we werden uitgenodigd om eerst te genieten van de vele boomgaarden, van de boeren die hun ding deden, van de geur van de natuur om dan te genieten van de kunst. Prachtig toch. Soms kan onthaasten zo simpel zijn.

Meer info vind je hier

  • Bokrijk - Fietsen door het water

Bokrijk zelf - dus het openluchtmuseum - hebben we niet bezocht; dat zal voor een andere keer zijn (want we gaan beslist nog wel een paar keer terug naar het verre Limburg !).

Toch konden we het niet laten om - en passant - al eens door het water te lopen. We hadden er al zoveel beelden van gezien en het zag er episch uit. En weet je wat ? Dat was het ook ! We passeerden op zondagmorgen samen met de opgaande zon en nog wat mist over het water en de velden, heel speciaal! Bovendien kregen we er gratis en voor niets een schouwspel bovenop van de paringsdans van enkele hitsige ganzen... hoe die afliep weten we niet maar dat het er bitsig aan toe ging, was duidelijk. Weer een ervaring rijker dus ;-)

Meer info vind je hier

 


 

Conclusie van onze verjaardagsuitstap?

We deden dus iets cools, iets spannends, iets met techniek en iets met geschiedenis. O ja, ook en passant, iets met kunst en iets met natuur. Missie geslaagd dus !

En de jarige? Die was bijzonder tevreden.

De verjaardagen van de 3 kinderen zijn nu achter de rug. We kunnen beginnen te denken aan ideetjes voor volgend jaar én we kunnen beginnen te zoeken naar nieuwe excuses om erop uit te trekken... al heb je hiervoor natuurlijk nooit een excuus nodig !

En in Limburg... daar zien ze ons zeker nog terug !


TIP om de hongerigen te stillen en de dorstigen te laven

Op elk van de bezochte locaties kan je ook een hapje en een drankje nuttigen. We hebben ze niet allemaal getest anders was een weekendje niet lang genoeg geweest ;-)

We kozen er voor om op zaterdagavond toch het centrum van Genk in te duiken om ook dit een gezien te hebben. En we hebben het gezien want we hebben toch eventjes moeten zoeken om een restaurantje te vinden. Blijkbaar is de zaterdagavond de avond waarop heel Genk op restaurant gaat. Reserveren is dus de boodschap!"

Deze reportage werd gemaakt door  Riebedebie-reporter Katrien Van Keirsblick. Je kan haar volgen via Instagram of via haar blog Eskonpeupejer.