Op avontuur bij LAGO Speelpunt in Zwevegem!

Wij zijn Riebedebie! Met mijn reportersblik en een enthousiaste kleuter op de achterbank, gewapend met een flinke portie nieuwsgierigheid (en een stevige speelkriebel), rijd ik op woensdagnamiddag richting LAGO Speelpunt in Zwevegem. Daar spreken we af met haar nichtje en mijn broer voor een gezellige familie-uitstap. Nog voor we goed en wel binnen zijn, wiebelen er al voetjes van ongeduld. Ogen blinken. Harten slaan sneller. Spoiler alert: dit is geen gewone speelplek… dit is een avonturenwereld waar je met volle teugen geniet en de tijd compleet vergeet!

We doen het slim en starten in de brasserie. Al snel schuift er een dampende, verse spaghetti op tafel. Voor groot en klein. Mmm! Dit is geen snelle hap, dit is echt vers eten, en dat proef je meteen. Er is een menukaart voor iedereen, en wie later nog plaats heeft (of gewoon niet kan weerstaan), kan in de namiddag genieten van verse pannenkoeken. Alleen daarvoor wil je al blijven hangen...

Bestellen gaat verrassend vlot. Even scannen, klikken en klaar, gewoon via een QR-code aan tafel. Drankjes staan aan de bar, maar eerlijk? Met spelende kinderen durf je dat al eens vergeten. Geen paniek! Het team ziet het meteen en brengt je bestelling gewoon tot aan tafel of komt je vriendelijk halen. Zo blijf jij genieten terwijl de kinderen spelen. Zalig!

Wat meteen opvalt: hoe vriendelijk iedereen is. We worden snel geholpen, vinden zonder moeite een plaatsje en voelen ons meteen welkom. Hier hoef je niet te haasten. Hier mag je blijven. En blijven. En blijven…

Voor de allerkleinsten is er een knusse speelzone waar alles veilig en uitnodigend aanvoelt. Onze meiden vliegen van de Playmobilzone naar de mini-draaimolen en eindigen giechelend op de ‘ijspiste’. Pirouettes? Check. Lachbuien? Dubbel check.

Hoger, sneller, “kijk mama!”

Even verder wordt het spannender. De grote speelzone lokt. Een ballenbad waar ze letterlijk in verdwijnen, meerdere verdiepingen vol uitdaging en dan… die grote, steile glijbaan. Eerst twijfel. Dan een diepe zucht. En weg! Beneden wacht applaus (en de vraag om het nog eens te doen).

Nog eens! Nog eens! Nog eens!

Boven in de toren is het puur plezier. De XXL-glijbanen zijn een hit. In zakken naar beneden, haren in de lucht, gegil van plezier. We tellen af. We lachen. En ja hoor… nog eens!

De klimmuren maken het helemaal af. Elke muur is anders, elke klim een nieuwe overwinning. En die grote buizen in het midden? Spannend! Wie geraakt het hoogst? Zonder handen? Wooow!

Wat dit alles extra mooi maakt: we doen het samen. Groot en klein klimmen zij aan zij. Aanmoedigen, vasthouden, juichen.

En dan gebeurt het. Onze 3-jarigen doen mee. Met een harnas, grote ogen en een hartje dat sneller klopt. Ze klimmen. Ze durven. Ze stralen. Wat een waaghalzen… nee wacht… wat een moedige helden! 

Alles gebeurt in een veilige, goed bewaakte klimzone, met toezicht, duidelijke uitleg en geruststellende tips voor ouders. Dat vertrouwen voel je, en dat maakt het plezier alleen maar groter.

Na al dat bewegen ontdekken we rustige speelhoeken. Bouwen met lego, grote blokken stapelen, fantasie laten spreken. Er wordt geluisterd naar Lemmie zijn verhalen, er worden slaapcabines ontdekt… al duurt rust hier nooit lang.

En dan… de kinderdisco. Lichten aan. Muziek luid. En klaar.
Voor onze meiden is dit het absolute hoogtepunt van de dag. Ze dansen, springen, draaien, lachen. Stilzitten? Onmogelijk. En ja hoor, ook de volwassenen doen vrolijk mee. Wat een sfeer!

Wie daarna nog energie heeft, kan zich uitleven in VR-games of de spannende laserruimte. Mission Impossible vibes gegarandeerd.

Een halve namiddag later zijn de benen moe, de wangen rood en de glimlach groot. Onze 3-jarigen zijn helemaal op, maar o zo gelukkig. Met oudere kinderen blijf je hier trouwens moeiteloos een hele dag, vervelen is hier simpelweg geen optie.

Ook verjaardagen worden hier groots gevierd, met formules, een verjaardagstroon en plaats voor alle vriendjes. Herinneringen inbegrepen.

Op de terugweg is het stil… héél even. En dan klinkt het zachtjes van achterin:

“Wanneer komen we terug?”

Nog eens Riebedebie?
Wij weten alvast naar waar…