Elke naam telt in Kazerne Dossin - een aangrijpend event!

Elk naam telt - een event, of zelfs project, dat mij echt aantrok. Bij het einde van de oorlog moest eigenlijk alles vernietigd worden, maar Kazerne Dossin in Mechelen was een plek waar de lijsten van iedereen die vanuit deze plek werden gedeporteerd, goed bewaard bleven. Een permanente tentoonstelling én alle namen zijn BIJNA ingesproken. Dus doe ik via deze Riebedebie-reportage graag een oproep om ook nog de laatste namen te laten weerklinken in het memoriaal.

Mijn hoofddoel bij het bezoek aan Kazerne Dossin was deelnemen aan het project "Elke naam telt". Ik had me op voorhand ingeschreven; je krijgt dan een naam toegewezen die je zal moeten voorlezen. Je kan een tijdslot kiezen en datum die je past. Bij aankomst in het museum moet je hiervoor naar de kelderverdieping. Die twee mensen die ik daar heb ontmoet, zijn ongelooflijk gepassioneerd door het verhaal maar willen vooral ook het verhaal brengen achter die persoon die zoveel jaar deze Holocaust heeft moeten meemaken.

Ik ben zelf al naar Auschwitz geweest en het blijft een onwaarschijnlijk verhaal voor mij, maar projecten zoals deze tonen respect voor die mensen die zo afgezien hebben. 

De man in de opnamestudio zegt het ook zelf. We hadden het eenvoudig kunnen houden en alle namen kunnen laten inlezen door een acteur of door één zelfde persoon. Maar neen, ze nodigen mensen zoals jij en ik uit. Iedere Jood, iedere Roma was een uniek persoon. Daarom laten ze hier dus elke naam voorlezen door een uniek persoon in het nu.

Na de opname schrijf je de naam ook eens met een stift op een muur. Er staan wel acht panelen die aantonen dat het echt om veel mensen ging. Ongelooflijk hoeveel symboliek hier achter zit, zo aangrijpend wel.

Wil je ook een naam inspreken? Dat kan nog tot eind mei 2026!

Op elke verdieping heb je een enorme muur met allemaal kleine portretfoto's. Er zijn zwart-wit foto's; die mensen hebben het niet overleefd. En er zijn foto's in sepia, deze mensen hebben het wel overleefd. Op de derde verdieping zijn er meer zwart-wit foto's, omdat dit over het begin van de oorlog gaat. Om stil van te worden.

Woorden op de infowanden zoals vluchten, onderduiken, migratie, discriminatie, angst en dood kunnen afschrikken, maar het was helaas de bittere waarheid. Je treft er mooie zalen vol aan materiaal en video's van mensen die vertellen over hun familie, broer of vader die ze niet meer hebben terug gezien. 

Er is de permanente tentoonstelling met alles wat zich heeft afgespeeld in Kazerne Dossin. Je leest er ook hoe het leven was voor de oorlog, je leert de geschiedenis. Alles wordt mooi gedocumenteerd met foto's, quotes, aantallen en jaartallen.

Op het gelijkvloers loopt er tijdens mijn bezoek een gastexpo over mensenrechten (nog tot 30.04.2026). Op het gelijkvloers volgen gastexpo's elkaar op.  Dus best even de website bezoeken om te ontdekken wat er te beleven valt. Dus nu nog even onze verschillende rechten op mooie doeken.

Een mooi recht waar ik volledig achter sta, dus bij deze een uitnodiging om allen te reizen naar Kazerne Dossin. Er zijn twee gebouwen als je de locatie bezoekt. De eigenlijke kazerne ligt aan de overzijde van het museum.  Hier kan je een deel van bezoeken; het is momenteel een memoriaal, een serene plek voor herinnering en herdenking.

Het is ook de plek waar je alle namen hoort in de luidspreker. Ik zal een e-mail ontvangen als de montage klaar is van de naam die ik heb ingesproken en als deze zal afgespeeld worden. Mijn naam was Izaak Rappaport, 53 jaar en hij werd samen met zijn vrouw gedeporteerd.

Als je op de bovenste verdieping van het museum bent, heb je een heel mooi zicht op de stad Mechelen, maar je kan perfect ook de rechthoekige kazerne zien in zijn geheel. Het middenplein was ooit een wachtplaats voor 25843 mensen vooraleer ze op de deportatietrein gezet werden. Je kan in een bepaalde ruimte de laatste woorden beluisteren, die mensen nog snel neerschreven voor hun geliefde. En het tikken van de typmachine van de lange lijsten, maakt het hier zo echt.

Je kan je bezoek op verschillende manieren plannen; in groep, met gids, met papieren gids. Rekening houdend met het thema, kunnen kinderen zeker mee, maar best vanaf 9 jaar. Er is een zoektocht naar schatkistjes voorzien, je krijgt dan een bosje sleutels mee en je leert het verhaal van Simon. Simon was elf toen hij samen met zijn moeder vanuit de Dossinkazerne werd gedeporteerd naar Auschwitz. Maar daar kwam hij nooit aan… Simon wist uit de trein te springen en te ontsnappen.

Als jij nog even wilt ontsnappen na die toch wel sombere periode in de geschiedenis, ontdekte ik ook de bibliotheek De Predikheren vlakbij het museum. Daar binnen heb je de Barbib, een bijzonder plekje in Mechelen voor een eenvoudige lunch of om iets te drinken.

En uiteraard heeft Mechelen heel veel te bieden aan winkels, mooi en proper stadscentrum, leuke plekjes om iets te eten en te drinken, genoeg om een hele dag vol te maken! Ik ging met de trein naar Mechelen; de site ligt op een half uurtje stappen en je doorkruist meteen het centrum (op zaterdag is er ook markt). En alternatief bv. voor de terugweg is het Dijlepad volgen vanaf Brouwerij Lamot.

Veel plezier in Mechelen!