LABIOMISTA met het gezin: een verrassende mix van kunst en natuur

LABIOMISTA is een unicum in Limburg, Vlaanderen en misschien wel in heel de wereld. In Zwartberg, Genk, ligt een plek die tegelijk een park, museum, kunstinstallatie en dierenverblijf is. Ja, wat ís het eigenlijk? Moeilijk te beschrijven, en laat dat nu net de bedoeling zijn. Het is het allemaal. Het is een ervaring: een 24 hectare groot en levend kunstwerk van Koen Vanmechelen, gebouwd op een plek waar ooit steenkool werd gewonnen en later (circus)dieren werden opgevangen.

Een plek waar Vlamingen, Grieken, Italianen, Turken en Marokkanen ooit zij aan zij werkten in de mijnen. Waar mishandelde dieren later een tweede kans kregen. Die bonte mix, die diversiteit, is het concept waarmee Koen Vanmechelen speelt, dat hij visualiseert en onderzoekt. Als bezoeker word je daar deel van.

De toegangspoort alleen al, een soort Ark van Noach, is een opvangplaats voor dieren en mensen van allerlei pluimage. En pluimage is misschien wel het sleutelwoord, want er zijn héél wat veren in de wereld van Koen Vanmechelen. Of zoals mijn jongste dochter na dertig minuten zei: “Amaai, die Koen is precies wel zot van kippen 😉.”

We kozen als gezin voor de audiotour, waarmee je op je eigen tempo door het park kunt wandelen. Ook zonder audio is het een aangenaam en groen park om in rond te dwalen, maar volgens ons mis je dan wel het concept als je geen extra toelichting krijgt.

Ik koos samen met mijn dochters voor de versie op maat van kinderen, omdat ik benieuwd was hoe men kinderen betrekt bij het geheel. Elk kunstwerk of installatie heeft een duidelijk scanbordje waarbij je Koen Vanmechelen zelf of Tom Van Dyck aan het woord hoort. De toelichtingen zijn telkens prachtig. De audio neemt je mee naar een anekdote uit Koens kindertijd, vaak de concrete inspiratiebron voor het werk, of naar een mythisch verhaal dat ook kinderen weet te prikkelen en boeien.

Mijn dochters deden ondertussen ook de zoektocht ‘Schatten van Vlieg’, een initiatief van UiT in Vlaanderen, met meer dan 350 zoektochten verspreid over musea, bibliotheken, kasteeldomeinen en andere locaties in Vlaanderen en Brussel. De zoektocht was een mooie aanvulling op de audiotour, en mijn kinderen gingen er helemaal in op.

De tocht neemt je sowieso mee doorheen de volledige site. De kinderen gaan op zoek naar de ‘reuzen’ van het park. Elke locatie is gelinkt aan een kunstwerk of installatie, en via raadsels en opdrachten gaan ze actief in interactie met de omgeving. Neem het woord ‘reuzen’ trouwens niet te letterlijk: soms zijn ze piepklein, maar altijd met een reuzenkracht.

En ja, ook de bloemzaadjes die ze onderweg kregen, werden meteen ingezaaid. Want ook mijn kleine reuzen hebben groene vingers. Het ultieme doel, voor wie het concept al kent, is het verzamelen van een code die ze op het einde kunnen gebruiken om de schat van Vlieg te openen. Ons bezoek in LABIOMISTA bleek tot onze verbazing 2,5 uur te duren, een absoluut record voor ons gezin! De vele hoekjes en kantjes, de inspirerende verhalen, de zoektochten, de soms vreemde objecten en installaties maken dit een heerlijke plek om gewoon even te zijn.

Voor mijn kinderen was het hoogtepunt zonder twijfel de Cosmogolem. Want hoe kan je als kind níet onder de indruk zijn van die grote, vriendelijke reus die uitkijkt over de vijver en kinderen beschermt? Ook de hybride dieren, zichtbaar via spiegels en verstopt in de Future Garden, prikkelden hun fantasie, net zoals de tralies die op verschillende plaatsen opduiken: op uitkijkposten, midden in het park, op plekken waar wij bekeken worden in plaats van de dieren. Dat vond mijn jongste dochter geweldig. Ze veranderde dan ook geregeld in een of ander niet nader te definiëren dier. Maar dat, denk ik, is nu net het hele punt van dit park.

Voor mij was één van de beklijvende beelden dat van het geblinddoekte kind. Een kind ontnomen van zicht op heden én verleden, zogenaamd ter bescherming. Maar tegelijkertijd beroofd van die unieke capaciteit om de wereld op een andere manier te bekijken. De toelichting, het beeld, het raakte me. 

Onderstaand fotoverslag visualiseert onze ervaring van dit bijzondere universum. 

Na het bezoek staken we de straat over naar Nomad Land. Een pop-up zomerbar, maar dan ook weer niet.
Nomad Land verbindt de lokale volkstuintjes met picknickplekken, een fijn speelplein en drie kleurrijke pipowagens waar je iets kan eten en drinken. De prijzen zijn heel schappelijk (zeker geen typische pop-upprijzen) en het is fijn dat je een lokaal, en lekker, biertje kan proeven. Het geheel wordt uitgebaat door bewoners van Zwartberg.

LABIOMISTA is bereikbaar via het openbaar vervoer, de fiets en met de auto.

Het park (de paden) is bovendien toegankelijk voor rolstoelen en kinderwagens.

Alle praktische informatie vind je op hun website.