Met de voeten in het water en het erfgoed

Starten doen we in Bazel. Boven de parkvijver van het kasteel van Wissekerke wiebelt de oudste nog bestaande gietijzeren hangbrug van ons land.

Ingenieur-architect Jean-Baptiste Vifquain bouwde hem in 1824, waarmee het meteen ook een van de oudste bewaarde exemplaren is op het Europese vasteland. De brug overspant 23 meter tussen de oevers en is sinds 1981 beschermd als monument.

We stappen naar de Schelde, recht het overstromingsgebied in, maar geen nood: enkel bij springtij of stormweer staan de polders onder water en wordt het gebied afgesloten. Verscholen tussen een groepje bomen merk je een ijzeren skeletstructuur op. Dit is het enige restant van het openluchtzwembad dat tijdens het interbellum gevestigd was pal naast de Schelde. Met de aanleg van het overstromingsgebied werd de badkuip gedempt en het zwembadgebouw kaalgestript. De exacte locatie van het paviljoen kan je vinden door volgende coördinaten in te geven op Google maps: 51.133314° 4.321666°

Het verhaal van dit bouwwerk gaat echter veel verder terug in de tijd. Oorspronkelijk was deze verroeste constructie het Zweeds paviljoen op de Expo 1930 in Antwerpen. Na de wereldtentoonstelling kocht de Kruibeekse ondernemer Louis Coenaerts de staalstructuur en herbouwde het naast zijn zwembad.

Stap je verder zuidwaarts, dan kruist je pad een bundel hoogspanningslijnen: het signaal dat je de elektriciteitscentrale van Schelle nadert. Aan de overkant van de Schelde strekken de gebouwen van Interescaut uit 1930 zich uit.
 

Vlak bij de scheepshellingen zie je de Graventoren uitsteken, het enige overblijfsel van een waterburcht uit de twaalfde eeuw die de graven van Vlaanderen lieten bouwen. De vesting bewaakte de Schelde maar deed eveneens dienst als gevangenis. Een van de gasten was Rupelmondenaar Mercator: hij bracht in 1544 zeven maanden achter de tralies door omdat hij beschuldigd werd van ketterij. Van de zeventien torens van de burcht blijft er nog eentje over, het enige originele eraan is de onderkant in Doornikse kalksteen, de rest van het gebouw werd in de 19de eeuw gereconstrueerd.
 

Tarwe, rogge en boomschors malen op het ritme van eb en vloed, 500 jaar lang deed hij dat, deze getijdenmolen in Rupelmonde. De getijdenmolen werd in 1517 gebouwd en was in handen van de graaf van Vlaanderen en de stad. Dat de getijdenmolen na elke tegenslag - oorlog, branden - prompt weer opgebouwd werd, toont zijn belang voor de streek. Pas in 1963 werd de watermolen stilgelegd. Een renovatie maakte van deze molen de enige nog werkende getijdenmolen van Vlaanderen.

Ontdek de getijdenmolen