Een zondag aan zee bij Mu.ZEE met "Het is zondag op zee!"

Mu.ZEE, het Oostendse museum voor moderne kunst, maakt van de nood een deugd. De deuren van hun gebruikelijke stek gingen dicht voor renovatiewerken, maar niet getreurd, want ze vonden in Oostende een tijdelijk onderkomen vlakbij de zee. Riebedebie-reporter Leen ging de nieuwe locatie verkennen. Ze bewonderde er onder andere de nieuwe tentoonstelling “Het is zondag op zee!”

Het was zondag en we waren aan zee. Een ideale gelegenheid om eens naar de nieuwe tentoonstelling “Het is zondag op zee!” bij Mu.ZEE te gaan kijken. Het thema “zee” is alomtegenwoordig en dat begint al bij de nieuwe tijdelijke locatie, want die kan haast niet dichter bij de zee zijn. Mu.ZEE streek neer in de Venetiaanse Gaanderijen, een prachtig statig gebouw. We gingen net op tijd binnen voor het stevig begon te regenen. We vonden vlakbij de ingang kapstokken voor onze natte jassen en paraplu’s.

"Het is zondag op zee!"

We werden heel vriendelijk ontvangen aan het onthaal en werden meteen wegwijs gemaakt. We startten in het gedeelte met de tentoonstelling “Het is zondag op zee!”. Deze is opgesteld in een lange, brede gang, met werken uit diverse periodes en van diverse kunstenaars. Mu.ZEE legt zich toe op kunst uit België vanaf 1880, en dat bleek meteen uit wat we te zien kregen.

Sommige werken herkenden we van ons eerdere bezoek aan Mu.ZEE, toen dit nog ondergebracht was in het oude gebouw van het coöperatieve warenhuis verder landinwaarts. Wat zagen we dan juist? Vooral schilderijen, maar ook beeldhouwwerken, een video-installatie, mixed media werken,… telkens met een link naar de zee en haar aantrekkingskracht. Alle werken gaan op één of andere manier over water, wind, golven, vissers, boten, het gevoel van eenzaamheid of van vrijheid,...

De link met Emile Verhaeren

De rode draad doorheen de tentoonstelling is het gedicht “Vers la mer” van Emile Verhaeren. Die dichter is ons goed bekend, want vlakbij bij waar we wonen is een volledig museum aan hem gewijd. Het Verhaerenmuseum, en trouwens ook het praalgraf van Emile Verhaeren, zijn te vinden in Sint-Amands aan de Schelde.

Maar nu terug naar dat specifieke gedicht “Vers la mer”. Eén van de versregels is “Il fait dimanche sur la mer” en die leverde meteen ook de titel voor de tentoonstelling. De versregels werden hoog op de muren van de tentoonstelling geschilderd, en het volledige gedicht (en de vertaling) zijn ook in de bezoekersgids te vinden.

Deurtje open, deurtje toe

Sommige werken zitten weggestopt achter luiken of een deur. Je kan deze gewoon openen om het werk erachter te bewonderen. Daarna doe je de deuren terug dicht. Het gaat over tere kunstwerken die niet te lang aan het licht mogen worden blootgesteld, maar daarover verder meer.

Ook spelen mag

Midden in de tentoonstelling staat een grappig schelpenwinkeltje met de typische zeesouvenirs. Het is een leuk intermezzo en werkt als een magneet voor kinderen. Op het einde van de tentoonstelling kom je bij een tafel met stapels puzzels. Ook dit is een kunstwerk. Op de puzzels staan foto’s die aan zee werden genomen, en je mag er ook gaan zitten en de puzzels zelf maken. Daarna keerden we terug naar de voorkant van de Venetiaanse Gaanderijen. Heel speciaal is dat je hier gewoon uitzicht hebt op die weidse zee die zoveel kunstenaars inspireerde.

Plastic Reef

In een tweede deel van de Venetiaanse Gaanderijen kwamen we terecht in een grote zaal waar we meteen een groot kunstwerk herkenden. Op de grond ligt hier de installatie “Plastic Reef”.

Van ver lijkt het een onbestemde klomp materiaal, maar van dichtbij zie je dat het bestaat uit aan elkaar gesmolten plastic afval uit de zee. Het kunstwerk komt over als een regelrechte aanklacht tegen al het plastic dat in de zee wordt achtergelaten of er in terecht komt. De kunstenaar heet Maarten Vanden Eynde en op schermen aan de zijkant van deze zaal geeft hij meer uitleg over het hoe en waarom van zijn werk.

Depot

We wandelden verder door en kwamen terecht in een depot. Het is precies een schatkamer met schilderijen in rijen boven elkaar, met naast de werken enkel nummertjes.. Als je te weten wil komen wat je ziet, dan neem je een bundel met de uitleg bij alle nummertjes. Echt ideaal is deze opstelling niet om de werken goed te kunnen bekijken, maar het maakt de sfeer van een depot heel concreet.

Ik zei zonet al dat sommige werken achter gesloten deuren hingen. In het laatste deel van de tentoonstelling wordt uitgelegd dat dit alles te maken heeft met lichtgevoeligheid en welke schade te veel licht kan aanrichten. Er worden concrete voorbeelden gegeven van werken waarbij al schade is ontstaan door te veel of te lange blootstelling aan licht.

Musea moeten een afweging maken tussen een werk tonen aan de mensen van nu, en het zo goed mogelijk bewaren van werken voor de mensen van morgen. In de bezoekersgids wordt ook uitgelegd dat de deuren en luiken een proefopstelling zijn om na te gaan hoeveel blootstelling aan licht daarmee ‘uitgespaard’ kan worden. Bezoekers kunnen daarover ook hun mening geven in een enquête.

Van de zee naar Japan...

Na ons bezoek aan de Venetiaanse Gaanderijen was er tijd voor nog een wandeling. Natuurlijk wandelden we over de Zeedijk. Het regende niet meer en het strand lag er vredig bij. Een leuke ontdekking was de nabijgelegen Japanse Tuin. Dat is een verrassende plek voor een rustige pauze, met stromend water, bruggetjes en mooie planten in een Japanse sfeer.

En dan naar het Koninginnehof!

Voor de lunch reden we een eindje naar het Koninginnehof, in de buurt van de Konterdamwijk. Die plek is vooral leuk voor gezinnen met kleine kinderen, maar ook wij genoten er van de sfeer. Je vindt er speeltuinen, (elektrische) bootjes op een vijver, minigolf, een go-cart parcours op een verkeerspark voor kinderen,… en dat in een mooi groen decor met vijvers. Heel fijn is ook dat er verschillende terrassen zijn van waar de ouders een oogje in het zeil kunnen houden. Door nog maar eens een regenbui waren er echter geen kinderen buiten te zien op al dat moois, maar binnen in het restaurant was er een gezellige drukte. We maakten onze keuze uit de gevarieerde menukaart. Daarna bestelden we aan de kassa en kregen we onze drankjes en een nummerbordje mee naar onze tafel. Onze borden werden daarna aan tafel gebracht. Het Koninginnehof was dan ook een ontspannen afsluiter van ons bezoek aan Oostende.

Zicht op het restaurant van het Koninginnehof

Il fait dimanche sur la mer!
Telles des dames,
Passent, au ciel ou vers les plages, voilures et nuages.
Het is zondag op zee!
In de lucht of naar de stranden
Zeilen vleugels en een wolkenpartij, als waren het dames, voorbij.

Emile Verhaeren

Praktisch

De tentoonstelling “Het is zondag op zee!” loopt nog tot 22 februari 2026. De locatie in de Venetiaanse gaanderijen ligt op de Zeedijk. Voor de juiste locatie ga je best af op de hoek van de Zeedijk met de Parijsstraat. Verwar de Venetiaanse Gaanderijen niet met de andere gaanderijen vlakbij. Meer informatie over Mu.ZEE en de tijdelijke tentoonstelling in de Venetiaanse Gaanderijen is te vinden op https://www.muzee.be Tickets zijn via deze website te koop, maar je kan ze ook ter plaatse kopen.

Tickets zijn te koop ter plaatse, maar je kan ze ook op voorhand kopen in de webshop. De Venetiaanse Gaanderijen zijn bereikbaar met het openbaar vervoer. Aan zee is er natuurlijk de kusttram. Wij waren aan zee met de wagen en vonden een parkeerplaatsje langs de weg.

Het Koninginnehof ligt in het midden van het Maria Hendrikapark te Oostende, niet zo ver van het station. Als je met de auto rijdt, is de tip om Konterdamkaai in te geven als adres op de GPS en van daar de bordjes naar het Koninginnehof te volgen. Dit werkte voor ons perfect. Wij vonden een parkeerplaats vlakbij het restaurant. Meer informatie is te vinden op https://www.koninginnehof.be/