Op een vroege zonnige zondag trok ik naar Terhills in Maasmechelen. Terhills is één van de meest opmerkelijke toegangspoorten tot het Nationaal Park Hoge Kempen. Ik ging er heerlijk fietsen in een streek waar natuur, recreatie en industriële geschiedenis op een verrassende manier samenkomen.
Het Nationaal Park Hoge Kempen is niet nieuw voor mij. Een paar zomers geleden wandelde ik hier enkele etappes van de trail door het Nationaal Park Hoge Kempen samen met mijn man. Dat was een prachtige tocht, door heel afwisselende natuur. Nu heeft manlief andere plannen: een trailmarathon lopen door het Nationaal Park. En zijn start- en eindpunt liggen niet zo ver van Terhills.
Zo'n marathon is absoluut niets voor mij. Maar niet getreurd, want ik heb ook een plan: fietsen. Omdat een fiets dan van pas komt, ging er vanochtend vroeg daarom ook een plooifiets mee in de auto. Vooraf stippelde ik ook een parcours uit op de app Komoot, kwestie van zeker voorbij de plaatsjes te komen die ik in de omgeving van Terhills absoluut wil verkennen.
Maar eerst iets meer over Terhills zelf. Deze plaats met de naam die prachtig verwijst naar terrils en heuvels ligt op het terrein van de voormalige mijn van Eisden. De steenkoolontginning begon hier in 1923 en groeide uit tot een enorme industrie waar duizenden arbeiders werkten. De mijnbouw veranderde de regio en bracht heel wat welvaart. Maar zoals we allemaal weten, gingen de mijnen één na één dicht. De mijn van Eisden sloot in 1987.
Vandaag zie je van die mijnindustrie vooral het bovengrondse erfgoed. De ondergrondse gangen zouden na de sluiting zijn opgevuld, maar verschillende symbolen van de mijn zijn blijven staan. Ze vormen nu het decor voor een recreatiegebied van meer dan 350 hectare, waar natuur en mijnerfgoed samenkomen.
Het eerste wat mij opviel toen ik aankwam bij Terhills zijn de twee indrukwekkende schachtbokken. Dat zijn de torens boven de mijnschachten waarlangs liften de mijnwerkers en de steenkool naar boven brachten.
Bijzonder is dat deze torens van beton zijn gebouwd - iets wat zeldzaam was, want op andere mijnsites waren ze meestal van staal. Vroeger kon je één van de schachtbokken beklimmen (voor een prachtig uitzicht), maar dat is nu door werken niet meer mogelijk. Er wordt namelijk een nieuw bezoekerscentrum gebouwd in deze schachtbok.
Tot het zover is, kan iedereen terecht in het bestaande bezoekerscentrum, dat een combinatie is van een infokantoor, een café en een winkeltje met streekproducten. Hier vind je een schat aan informatie over de wandel- en fietsmogelijkheden, de natuur rond Terhills, etc. De twee dames die hier werken, geven je graag uitleg over de streek. Wie graag een papieren wandel- of fietskaart of een souvenirtje koopt, vindt hier zeker ook zijn gading. In een afzonderlijk gebouw naast het bezoekerscentrum is het sanitair te vinden.
Als je hier komt met kinderen, let dan op want voor je het weet, zitten ze hier in de put. Voor alle duidelijkheid: in de speelput, een prachtig aangelegd speelterrein waar de kinderen zich volop kunnen uitleven. Heel handig is dat er vlakbij ook een terras is. Hier is het zelfs toegestaan om te picknicken, op voorwaarde dat je in het bezoekerscentrum je drankjes koopt.
Op een paar stappen van het bezoekerscentrum zijn de futuristische koepeltjes van de Ecotron te zien. Dit is een onderzoekscentrum van de universiteit Hasselt waar ecosystemen onder verschillende klimaatomstandigheden worden bestudeerd.
Ik was hier natuurlijk ook om te fietsen, dus wil ik jullie daar natuurlijk een paar dingen over vertellen:
Het absolute hoogtepunt is de fietsbeleving “Fietsen tussen de mijnterrils”. Daarbij fiets je over een 380 meter lange pontonbrug die over het water slingert tussen twee terrils. Vanaf de brug krijg je een bijna panoramisch uitzicht over het landschap van plassen en groene heuvels. Het gevoel is zo bijzonder dat ik de brug in de twee richtingen nam.
Ik fietste niet alleen tussen de terrils en het water. Ik fietste ook door de tuinwijk van Eisden, die vlakbij Terhills ligt. Je ziet nog goed wat het typische doel was van de tuinwijk: een dorp gebouwd door de mijnmaatschappij om arbeiders dicht bij hun werk te huisvesten. Het toeval wilde dat op de zaterdagavond voor mijn bezoek aan Maasmechelen de film “Marina” over Rocco Granata werd heruitgezonden. Scènes voor deze film werden opgenomen in de mijncité van Eisden, en in wat nu het museum van de mijnwerkerswoning is. Daar kan je zien hoe een mijnwerkersgezin vroeger leefde. In de wijk staat ook de indrukwekkende Sint Barbarakerk, die ook de mijnkathedraal wordt genoemd. Vlak naast de kerk is er een mooie muurschildering met mijnwerkers.
Een schat aan informatie over Terhills is natuurlijk te vinden op de website van het Nationaal Park Hoge Kempen.
Een van de aantrekkelijke aspecten van Terhills is dat de toegang tot het terrein gratis is. Zowel het bezoekerscentrum, het speelgebied als de wandel- en fietspaden zijn vrij toegankelijk.
Ik bracht een fiets mee, maar ontdekte dat je in Terhills ook fietsen kan huren. In de buurt van het bezoekerscentrum is een verhuurpunt voor verschillende types fietsen.
Er zijn tal van wandel- en fietsroutes beschikbaar. Er zijn routes met verschillende afstanden beschikbaar. Natuurlijk kan je ook zelf een route uitstippelen. Dat kan via de fietsknooppunten, of op een app zoals Komoot. Als je zelf de app Komoot nog niet kent, biedt het Nationaal Park Hoge Kempen de mogelijkheid om gratis een regiokaart te ontgrendelen.
Wie na al dat fietsen dorst kreeg, kan voor een drankje terecht in het bezoekerscentrum. Zoals gezegd, mag je picknicken op het terras van het bezoekerscentrum. Bracht je geen picknick mee, dan kan je terecht in een super lekkere bakkerij of de lunchbar erboven, op enkele minuten stappen van Terhills.
En nog een laatste tip: kijk zeker ook eens in de kalender met de activiteiten die de Rangers
Het Nationaal Park Hoge Kempen omvat 12 000 ha topnatuur binnen de driehoek Maaseik, Lanaken en Genk. De afwisseling van bossen, weidse heide en stuivende duinen is een verademing voor natuurliefhebbers. Terrils en imposante
gebouwen getuigen van het mijnverleden van de regio.
De naam ‘Connecterra’ is een samenvoeging van ‘connect’ en ‘terra’. Ze zetten zich er dagelijks voor in om de natuur en het lokale mijnverleden met elkaar in verbinding te houden.
Toffe mama die met haar gezin in het geografisch middelpunt van Vlaanderen woont. Van daaruit trekken ze er met z'n viertjes altijd graag op uit.
Riebedebie-reporter Leen ging wandelen in het Nationaal Park Hoge Kempen en nam een kijkje bij de verschillende toegangspoorten tot het Nationaal Park. Lieteberg is er zo eentje, en er zijn heel wat troeven die Lieteberg speciaal maken. Het werd een bezoekje fladderend van wandelpaden (al dan niet met blote voeten) langs de insecten en een stuk Limburgse vlaai.
Riebedebie-reporter Leen ging heerlijk wandelen in het Nationaal Park Hoge Kempen. Ze verkende de prachtige wandelpaden rond de toegangspoort Mechelse Heide. En dat zijn niet allemaal zomaar wandelpaden… In augustus en begin september is er een kleurrijke extra attractie: de heide!
Riebedebie-reporter Leen trok op een regenachtige dag naar het Nationaal Park Hoge Kempen. Het doel was wandelen, maar het weer zat - om het zacht uit te drukken - niet echt mee. Gelukkig is er in de Kattevennen in Genk ook dan nog van alles te beleven. Een bezoek aan Kattevennen en Cosmodrome werd zo het begin van een toffe wandelvakantie.
